เช้าวันอังคารที่ 2 มิถุนายน 2552 วันนี้เกือบตาย

        ฝึกสอนทุกวันๆชีวิตก็ย่ำแย่พอแล้ว วันนี้ยังมาเจอเรื่องไม่เข้าท่าอีกแต่เช้าเลย เรื่องของเรื่องคืออยากไปให้ถึงโรงเรียนเร็วๆ จะได้ไปช่วยอาจารย์พี่เลี้ยงคุมเด็กเข้าแถว ออกจากหอไปโบกพี่วินไปบีทีเอสเลยพี่ ด่วน

        พี่วินมาส่งที่สถานีสนามกีฬา เราจะไปพญาไท อ่ะ เดี๋ยวไปต่อที่สยาม ก็ขึ้นไปมองมาข้างล่าง โอ้โหรถติดมากๆ จะแปดโมงแล้วนี่ ไม่เป็นไร วันนี้ไปบีทีเอส สองสถานีก็ถึงแล้ว

        เข้าไปในรถ ขบวนนี้ก็ไม่ออกสักที มีเสียงประกาศในรถว่า ขออภัย เนื่องจากขบวนรถมีความขัดข้อง จึงทำให้เกิดความล่าช้า คงให้อภัยนะถ้าไม่ต้องเจออะไรอย่างวันนี้

        ได้ฤกษ์ออกตัว ไปที่สถานีสยาม ด้วยเหตุที่มันขัดข้องเป็นเวลาสักพักใหญ่ กว่าที่ขบวนนี้จะมาที่สยามได้ คนที่สถานีสยามก็รอขึ้นกันเป็นร้อยเป็นพัน ณ นาทีนั้น พอเสียงในรถดังบอกชื่อสถานี สยาม ท่านสามารถเปลี่ยนขบวนรถไปสายสุขุมวิทได้ที่สถานีนี้ ขอเปลี่ยนใหม่ว่า สยาม ท่านอาจตายได้ที่สถานนี้ เพราะช่วงที่ขบวนรถชะลอจะจอด ภาพที่เห็นอยู่ภายนอกคือ ประชาชีนับร้อยพันชีวิต กำลังรอขึ้นขบวนที่เรานั่งมา โอ้โห เยอะมากกกกก ไม่เคยเห็นคนที่บีทีเอสมากขนาดนี้ ในใจตอนนั้นยังไม่คิดอะไร ก็เดินไปรอปากประตู เตรียมออก ตามปกติ

        แต่แล้ว เหตุการณ์มันฉับพลันมาก ประตูที่เราออกมีคนออกแค่สามคน คนแรกนั้นออกไปได้แล้ว ส่วนเราและมีพี่ผู้หญิงอีกคนประสบกับทสึนามิคนโหมกระหน่ำ ซ้ำซัด พัดโถม โรมรันแฟนแทง เหยียบย้ำให้ตายคาตีนเลยดีมั้ย คือแบบว่า ออกไม่ได้อ่ะ พอพยายามจะดันพาร่างตัวเองออกไปก็ออกไม่ได้อ่ะ โดนผลักกลับเข้ามาในรถอีกรอบเราก็พยายามดันออกไปอีก ติดอยู่ตรงประตู กลัวก็กลัว ตกใจก็ตกใจ ปากก็ได้แต่บ่น เฮ้ย ออกไม่ได้อ่ะๆๆๆ ไม่มีใครสนหรอก เพราะเขารีบ เขาต้องขึ้นให้ได้ เขาไม่สนว่าจะเหยียบใครหรือไม่ พวกเขาเป็นตัวของตัวเองมาก บทกูจะขึ้นก็ต้องขึ้นให้ได้ ต่อให้ต้องเหยียบคนตายก็ต้องขึ้น

        ณ เวลานั้น ตกใจแบบจะร้องไห้อยู่แล้ว ไม่มีเจ้าหน้าที่บีทีเอส ไม่มีเสียงประกาศให้คนหลีกทางให้คนออก ทั้งโมโห ทั้งกลัวโดนประตูหนีบ เข้าใจเลยว่าเวลาเกิดเหตุการณ์คนเหยียบกันตายมันเป็นแบบนี้นี่เอง คนคนเดียวต้านแรงคนเป็นร้อยไม่ไหวหรอก ตอนนั้นพยายามตั้งตัวให้คงที่มาก ถ้าพลาดล้มหงายหลังไปนี่ดับอนาถแน่ๆ นึกไปก็ดีนะ แกดังแน่ ไอ้บีทีเอส กรุงเทพมหานคร แต่ ไม่ ไม่เอา เรายังตายไม่ได้

        อย่างไรแล้วก็รอดมาได้ มีคนข้างในช่วยผลักดันออกมา ช่วยตะโกนบอกคนให้หลบทางให้คนออกก่อน แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครฟัง ก็เขารีบอ่ะ เขาจะขึ้น จนในขบวนรถมันเต็มเอียดนั่นแหละ แบบคนเข้าไปไม่ได้อีกแล้ว เราถึงฝ่าพลังฝูงชนไร้ระเบียบออกมาได้ ด้วยความมึนงง ตกใจ หัวหมุน เสื้อผ้ายับเยิน ดีที่ข้าวของไม่หลุดลอยเข้าไปในขบวนอีกรอบ สติสตังตอนนั้นขาดลอยพาตัวเองเดินลิ่วออกมารีบขึ้นรถอีกขบวนที่มาพอดี ก้าวเข้าไป ประตูปิดได้ ถอนหายใจเฮือกกก สถานีต่อไป ชิดลม เน็กซ์สเตชั่น ชิดลม ว๊ากกกก กูจะไปพญาไท!!!!!!!!!

        เวรกรรมแท้ นี่มันอะไรกันนี่ แทนที่วันนี้จะไปเช้าๆ กลับต้องสายเพราะเหตุการณ์แบบนี้ ทำไมนะ ทำไมคนเราถึงไร้ระเบียบ เห็นแก่ตัวกันขนาดนี้ นี่ถ้าเราล้มลงโดนเหยียบตายคาประตู จะมีใครช่วย หรือสำนึกผิดบ้างไหม คงไม่มั้ง ตลกสิ้นดี มันจะตายหรือไงแค่ให้คนข้างในออกมาก่อนแล้วค่อยเดินเข้าไปด้านใน คิดแล้วเศร้ายิ่งนัก เมืองก็ออกเจริญ แต่มันกลับเจริญแค่วัตถุ จิตใจคนไม่เจริญตามเลย ไร้ระเบียบวินัย แก่งแย่งกันตลอดเวลา อะไรนะ อะไรที่มันทำให้คนเราเป็นแบบนี้ สภาพสังคมที่วุ่นวายมันคงบีบบังคับให้คนต้องเอาตัวรอดละมัง

        กรุงเทพช่างไม่น่าอยู่เอาซะเลย ลองเถอะ ถ้าอยากรู้ว่าสภาพเมืองหลวงของเราน่าสมเพชขนาดไหน ลองยืนอยู่นิ่งๆ เฉยๆ สักที่ที่ใดที่หนึ่งในกรุงเทพ เราจะได้เห็นภาพหลายภาพที่น่าสังเวชใจ อยากจะหนีไปพ้นๆ ทุกคนก็มัวแต่ไหลไปตามกระแสสังคมที่ยุ่งเหยิง ไม่มีทางรู้หรอกว่าตอนนี้สภาพสังคมเมืองมันแย่แค่ไหน ถ้าลองได้ยืนเฉยมองผู้คนผลุกผล่านเดินไปมานั่นแหละ จะได้เห็นอะไรมากมาย คนเดินชนกันแต่ไม่มีคำขอโทษเล็ดลอดออกมาจากปาก ผู้ชายวิ่งตัดหน้าผู้หญิงแย่งขึ้นรถเมล์ วัยรุ่นเดินกระแทกไหล่คนแก่ เสียงบีบแตรรถไล่กัน เหตุเพราะคันหลังรีบแต่คันหน้ามันติดไฟแดงอยู่ มึงเข้าใจบ้างมั้ยห๊า

        เศร้า บอกได้คำเดียวว่า เศร้า ได้แต่มองภาพเหล่านี้แล้วถอนหายใจ บางครั้งโมโหก็ด่าสาปแช่งไอ้พวกเห็นแก่ตัวพวกนี้อยู่ในใจ นี่หรือมหานคร...เมืองใหญ่แต่ใจโคตรแคบเลย

แนะนำให้ไปฟังเพลง มหานคร ของ artfloor ประกอบ ใช่เลยที่ว่า ...กับชีวิตที่ต้องอดทน กับตึกรามที่ไม่เหมือนคน ช่างยิ่งใหญ่ แต่มันไร้สัมพันธ์แน่นหนา...

 

edit @ 26 Jan 2011 14:46:26 by aomvila

Comment

Comment:

Tweet

ตอนแรกจะตะโกนให้คนช่วยแล้ว
แต่นึกอีกที
ใครจะช่วย(วะ)
ก็รอบตัวมีแต่คนจ้องจะเข้ามาในขบวนรถ

T_T

#3 By aomvila on 2009-06-03 00:11

นึกภาพแล้ว หงุดหงิดแทน

เป็นผมคงโมโห แล้วก็พูดออกไป(แม่ง)เลย ว่า

ใครไม่ถอยกูถีบ

แล้วก็ถีบ แล้วจึงเดินไปถีบไป 555




นี่พูดจริงนะ

โกรธแทน

#2 By runangel on 2009-06-02 19:09

ต้องทำใจอะค่ะTvT
เมื่อเช้าเราขึ้นรถไปโรงเรียน สถานีอ่อนนุชตอนเช้าๆจะคนเยอะมาก แล้วจะเยอะตลอดทางจนถึงไหนไม่รู้ คนจะเข้าก็เข้า คนจะออกก็ออกไม่ได้ เมื่อเช้าเราก็เกือบแย่แบบท่านจขบ.เลยค่ะ...
ถ้าไม่มีคนออกเยอะหน่อยเราคงไม่ได้ไปโรงเรียน

จิตใจคนเราก็ต้องนึกถึงตัวเองเป็นหลักอยู่แล้ว
แต่แบบนี้ก็ไม่ไหวค่ะ

#1 By haruzan * on 2009-06-02 19:09